Ndryshe Historia Marketingu, ai momenti kur të prodhoje nuk ishte më një problem

Marketingu, ai momenti kur të prodhoje nuk ishte më një problem

605
0
SHPËRNDAJE

reklame frigoriferiPërgjatë shekullit të njëzetë, kur bota mësoi të prodhojë mallra pa fund, industrialistët përdorën Frojdin për të bindur njerëzit të konsideronin të domosdoshme gjithçka që ata prodhonin. Kështu lindi marketingu

Krijimi i marketingut

Kjo është pjesa e tretë e një panorame gjithëpërfshirëse të modelit ekonomik të botës së sotme të përgatitur nga Peter Day i BBC-së. “Ti je bosi, imagjinoni një botë pa dyqane dhe pa fabrika”. Pjesa e katërt: Printeri 3D

Në fillim të shekullit të njëzetë, mallrat qenë me të pakta. Shtëpitë qenë të zbrazëta nga lojërat dhe konsumatorët zinin radhë e prisnin me durim për të blerë çfarë të mundnin.

Prodhimi masiv i bëri gjërat më të shumta dhe në fund, nuk mjaftonte më thjesht prodhimi i mallrave me një emër të famshëm. Pikërisht në këtë çast prodhuesit zbuluan Sigmund Frojdin (Freud).

Atyre iu desh të gjenin mënyra për një pamje të dallueshme apo stil e psikologji për produktet e tyre për të kënaqur atë që perceptohej si kërkesa më të thella njerëzore.

Nga kjo makineri e palodhur prodhimi lindi marketingu, koncepti i klasave socio-ekonomike dhe i segmentimit të tregut.

Industritë e stërmëdha mediatike u formuan duke u bazuar te reklamimi i gjithë këtij malli, rritja drejt supremacisë së markës dhe ndryshimeve në produkte gjithnjë e më sipërfaqësore të quajtura “novacione”.

Erdhi në atë kohë kur interneti po ndihmonte për të gjeneruar sasi të stërmëdha informacioni mbi konsumatorët e dëshirat e tyre dhe po krijonte pasuri të stërmëdha për një gjeneratë sipërmarrësish. Megjithatë, më 1998-n, kur unë shkova të takoj një nga ekspertët më të lavdëruar të menaxhimit në atë kohë, ai tha se diçka po ngjante e çuditshme.

I ndjeri profesor Peter Druker (Drucker), në atë kohë 87 vjeç, tha: “Kompjuteri nuk ka mbërritur ende të ndikojë me të vërtetë biznesin amerikan”. Dukej çmenduri që aq shumë para po investohej në kompjuterizim.

Por ai si zakonisht kishte të drejtë. Druker nënkuptonte se forma dhe struktura e hierarkisë së korporatës nuk u ishte përgjigjur flukseve të stërmëdha të informacionit që kompanitë kishin sakaq në majat e gishtave të tyre mbi konsumatorët, në rast se vendosnin t’i përdornin.

Ata kishin kompjuterizuar formën e tyre të shekullit të njëzet në vend që t’i përgjigjeshin mënyrës se si rrjetet kompjuterike po ndryshonin pjesën më të madhe të asaj që ata kishin ndërtuar përgjatë shumë dekadave. Kjo ishte një nga gjërat që nuk ta mësojnë nëpër shkollat e biznesit.

Organizatat e të gjitha llojeve sërish i shihnin përdoruesit e tyre përmes syzeve të filozofisë së tregjeve masive. Ata i shikonin përdoruesit si grupime njerëzish me dëshira të ngjashme, të grumbulluar “diku atje jashtë” në dhjetëra tregje me miliona njerëz secili.

Nëse dëshironin të kontaktonin klientët e tyre, ata dërgonin skuadra njerëzish me dosje dhe pyetësorë.

Ata dukeshin gati të frikësuar nga njerëzit që po bënin gjëra të ndryshme. Kështu ata menduan se është më e lehtë të prodhohen gjëra, pastaj pyetën skuadrat e marketingut dhe reklamave të krijonin ambalazhe, fushata e slogane që do t’i lejonin të shisnin mallin që ata mund të prodhonin më lehtë e me kosto më të ulëta nëpër linjat e tyre ekzistuese të prodhimit apo që mund t’i merrnin nga furnitorët e tyre.

Klientët përbënin interes për korporatat vetëm sa i përket faktit se ata mund të blejnë atë që bizneset mund të furnizojnë. Pati një hendek të stërmadh mes përdoruesve dhe furnizuesve. Por ky vijon të jetë udhërrëfyesi i gjithëpranueshëm për pjesën më të madhe të ekonomisë moderne, për botën që ne kemi krijuar përgjatë 100 viteve të fundit.

Kjo krijon lodhje mes punonjësve, menaxherëve dhe konsumatorëve.

Eksperienca e transaksionit është ajo që pothuajse gjithmonë dhe kudo rrit presionin e gjakut për pjesëmarrësit e të dyja palëve, por veçanërisht për blerësit dhe shitësit. Dhe gara e pafundme drejt eficiensës së kostove është në zemër të kësaj prirjeje për fitime që ka dalë nga modeli aktual i biznesit në botën perëndimore.

Kompanitë perëndimore thjesht nuk mund të konkurrojnë me prodhuesit e vendeve në zhvillim, të cilët po përdorin modelin e prodhimit masiv më shpejt dhe më lirë. Ky është kapitalizmi që konkurron veten deri në vdekje. Për të perifrazuar Leninin, janë kapitalistët që shesin litarin që do t’i varë.