Drejtësia franceze ka dënuar me 8 vite burg një 34-vjeçar shqiptar, baba i dy fëmijëve të vegjël. Ai u dënua, pasi më 3 dhjetor është kapur me 18 kilogramë kokainë të fshehur në automjetin e tij. Mediat franceze shkruajnë se në seancën gjyqësore, ai u përpoq ta bindte gjykatën se ishte vetëm hallka më e dobët e zinxhirit.

Shqiptari refuzoi të jepte qoftë edhe një emër dhe nuk pranoi të tregonte kodin e telefonit të tij. Sipas tij, ai do të merrte nga 4 deri në 5 mijë euro për ta transportuar drogën në Itali. Sekuestrimi i kokainës vlerësohet në më shumë se 1.2 milionë euro, sipas autoriteteve franceze.

Artikulli i plotë nga “NICE MATIN”:

Më 3 dhjetor të vitit të kaluar, në pikën e pagesës së La Turbie, doganat ndaluan një shofer që po drejtonte një Opel. Një kontroll i imtësishëm i mjetit çoi në zbulimin, nën dyshemenë në anën e shoferit, të një vendstrehimi të fshehur të përshtatur posaçërisht. Brenda u gjetën gjashtëmbëdhjetë pako kokaine, me një peshë totale mbi 18 kilogramë. Sekuestrimi vlerësohet në më shumë se 1.2 milionë euro (sipas Zyrës Franceze të Drogave dhe Tendencave të Varësisë, një gram kokaine shitet rreth 65 euro).

Në timon ishte një shtetas shqiptar 34-vjeçar, baba i dy fëmijëve të vegjël. I ndaluar dhe i vendosur në paraburgim, ai pranoi menjëherë se kishte transportuar drogën, por heshti plotësisht sapo u përmend rrjeti kriminal. Ai refuzoi të jepte qoftë edhe një emër dhe nuk pranoi të komunikonte kodin e telefonit të tij. Doganierëve u shpjegoi se e kishte pranuar këtë transport për shkak të nevojës për para, duke pohuar se ishte hera e parë.

“Jam pa punë dhe kisha nevojë për para”

Në seancën gjyqësore, i pandehuri u përpoq ta bindte gjykatën se ishte vetëm hallka më e dobët e zinxhirit. Ai tregoi se makina e tij, e blerë disa muaj më parë nga i njëjti rrjet, ishte marrë në kufirin spanjoll nga persona që pretendon se nuk i njihte, përpara se t’i kthehej e ngarkuar me lëndë narkotike. Sipas tij, do të merrte nga 4.000 deri në 5.000 euro për ta transportuar drogën në Itali, pa marrë asnjë pagesë paraprake.

“Përfundova në këtë situatë sepse isha psikologjikisht i dobët dhe kisha nevojë për para”, përsëriti ai.

Por hetimi e rrëzon këtë version. Analiza e telefonit të tij nxori në pah shumë udhëtime jashtë vendit që prej blerjes së mjetit në shtator: Spanjë, Itali, Belgjikë dhe Gjermani.

“Këto udhëtime janë vështirë të pajtueshme me vështirësitë financiare”, vuri në dukje kryetari i trupit gjykues, Alexandre Julien.

I pandehuri u përpoq të justifikohej. Duke jetuar në Montpelje, ai përmendi udhëtimet e shpeshta në Spanjë për të blerë cigare, vizita familjare në Itali dhe lëvizje drejt Gjermanisë e Belgjikës për të kërkuar punë.

“Nuk jam më i sigurt nëse i kam bërë këto udhëtime me të njëjtin mjet. Kam frikë”, pranoi ai.

Megjithatë, në një pikë ai mbeti i palëkundur. Disa herë, kryetari i gjykatës e pyeti se si kishte hyrë në kontakt me trafikantët. I pandehuri refuzoi kategorikisht të përgjigjej.

“Ata ma blenë makinën. Një ditë para arrestimit tim, më kërkuan të shkoja të merrja drogën në Spanjë. Por nuk dua të flas për këta njerëz. Kam frikë për jetën time, janë njerëz të rrezikshëm”, tha ai, dukshëm nervoz para trupit gjykues.

I pranishëm në Francë prej dhjetë vitesh, burri përfiton statusin e mbrojtjes së përkohshme pasi kishte dëshmuar në çështjen e vrasjes së kushëririt të tij. Një element që mbrojtja e theksoi për të shpjeguar frikën e tij nga hakmarrja.

Nga ana tjetër, për doganat dhe prokurorinë, megjithëse ai i pranon faktet, refuzimi për të bashkëpunuar dhe përsëritja e udhëtimeve tregojnë një kontekst që shkon përtej një ndihme të thjeshtë financiare.

“Gjatë ndalimit policor, ai refuzonte të shpjegonte këto lëvizje. Sot flet për vizita familjare. Telefoni i tij është lokalizuar disa herë pranë kufijve spanjollë, italianë dhe gjermanë. Ky kontekst ndriçon zakonet e tij”, theksoi prokurori.

Avokati mbrojti tezën e një rasti klasik të “transportuesit”, duke i kërkuar gjykatës të përqendrohej vetëm në një fakt: transportin e 3 dhjetorit.

“Rrjeti është shumë më i madh se ai. Nuk mund t’i vihet faj që hesht nga frika për jetën e tij. Ai është autor, por edhe viktima e parë. Dënojeni si një ‘transportues’, vetëm për këtë udhëtim, dhe merrni parasysh situatën e tij familjare dhe mungesën e precedentëve penalë”, argumentoi ai.

Gjykata nuk e ndoqi këtë interpretim. Duke vlerësuar se “faktet janë jashtëzakonisht të rënda”, ajo e dënoi të pandehurin me tetë vjet burg të efektshëm, më shumë se pesë vitet e kërkuara nga prokuroria. Ai u godit gjithashtu me ndalim hyrjeje në territorin francez për dhjetë vjet dhe me një gjobë doganore prej 654.500 eurosh.