Ndryshimet klimatike po i shtyjnë qytetet drejt temperaturave gjithnjë e më ekstreme, ndërsa aftësia e njerëzimit për t’u përshtatur ka kufijtë e saj. Paralajmërimi vjen nga gjeologu dhe studiuesi italian Mario Tozzi, i cili thekson se teknologjia mund të ndihmojë në përballimin e të nxehtit, por nuk mund të zëvendësojë masat për të frenuar ngrohjen globale.

Sipas Tozzit, njeriu nuk është ndër speciet me aftësinë më të madhe për t’u përshtatur biologjikisht. Përgjatë historisë, mbijetesa është mbështetur kryesisht te teknologjia, por kjo zgjidhje shpesh ka sjellë pasoja për mjedisin. Një shembull është përdorimi masiv i kondicionerëve. Ata ulin temperaturën brenda ndërtesave, por njëkohësisht çlirojnë nxehtësi në ambientin e jashtëm, duke kontribuar në rritjen e temperaturave urbane. Në të kundërt, pemët dhe hapësirat e gjelbra ndihmojnë në thithjen e nxehtësisë dhe krijojnë mikroklima më të freskëta.

Për Tozzin, një prej përgjigjeve kryesore duhet të jetë transformimi i qyteteve. Më shumë pemë, hapësira të gjelbra, sipërfaqe të depërtueshme dhe më pak beton mund të ndihmojnë në zbutjen e efektit të valëve të të nxehtit. Ai përmend si shembull iniciativa të ndërmarra në Paris, ku janë krijuar zona me karakter pyjor në hapësira urbane, si dhe Medellínin në Kolumbi. Atje janë mbjellë rreth 200 mijë pemë dhe janë krijuar dhjetëra korridore të gjelbra që lidhin zona të ndryshme të qytetit.

Sipas studiuesit italian, nuk mjafton vendosja e disa pemëve apo hapësirave të gjelbra të izoluara. Qytetet duhet të krijojnë një rrjet të vazhdueshëm gjelbërimi, i cili të ndikojë në temperaturën dhe cilësinë e jetës në shkallë urbane. Ndërkohë, bibliotekat, qendrat tregtare dhe ndërtesat publike të klimatizuara mund të shërbejnë si “strehë klimatike” gjatë ditëve me temperatura ekstreme. Por Tozzi i konsideron këto zgjidhje emergjente, të destinuara kryesisht për mbrojtjen e personave më të rrezikuar dhe jo si një mënyrë normale jetese gjatë gjithë verës.

Edhe ndryshimet në mënyrën se si njerëzit zgjedhin të kalojnë pushimet janë, sipas tij, një tregues i ndikimit të klimës. Fakti që një pjesë e qytetarëve po preferojnë zonat malore në vend të bregdetit mund të shihet si një përshtatje ndaj temperaturave gjithnjë e më të larta. Megjithatë, Tozzi paralajmëron se përshtatja nuk mund të jetë zgjidhja e vetme. Nëse emetimet e gazeve serrë nuk ulen ndjeshëm dhe nuk ndërmerren masa të koordinuara ndërkombëtare, ngrohja globale mund të arrijë nivele që tejkalojnë aftësinë e shoqërive për t’u përshtatur. Ai paralajmëron gjithashtu për mundësinë që viti 2027 të shoqërohet me temperatura veçanërisht të larta, në varësi të zhvillimit të fenomenit “Super El Niño”.

Teknologjia dhe inteligjenca artificiale, sipas tij, mund të luajnë një rol të rëndësishëm në parashikimin e valëve të të nxehtit, identifikimin e zonave më të ekspozuara dhe përmirësimin e sistemeve të paralajmërimit. Por as teknologjia dhe as inteligjenca artificiale nuk mund të zëvendësojnë masat për reduktimin e ndotjes. Sipas Tozzit, përfundimi do të ishte i njëjtë me atë të komunitetit shkencor: mënyra më e sigurt për të kufizuar pasojat e krizës klimatike është ulja drastike e emetimeve të gazeve serrë. Në këtë kuadër, përshtatja e qyteteve, krijimi i hijeve, shtimi i gjelbërimit dhe ndryshimi i infrastrukturës janë të domosdoshme, por nuk mjaftojnë nëse temperaturat globale vazhdojnë të rriten.

Mesazhi i studiuesit është i qartë: njerëzimi duhet të përshtatet me klimën që po ndryshon, por mbi të gjitha duhet të ndalojë përkeqësimin e saj.