Vdekja e Ajatollah Ali Khameneit nga duart e një kombi për të cilin ai punoi shumë për ta “vrarë” është një moment kyç në historinë e revolucionit të Iranit, argumenton Karim Sadjadpour.
Khamei “nuk e ndërtoi Republikën Islamike të Iranit. Ai e trashëgoi atë nga themeluesi i saj, Ajatollah Ruhollah Khomeini”, shkruan Sadjadpour. Në vitin 1979, Khomeini udhëhoqi një revolucion që rrëzoi një monarki të lidhur me SHBA-në dhe e zëvendësoi atë me një teokraci islamiste, tre shtyllat ideologjike të së cilës ishin “Vdekje Amerikës”, “Vdekje Izraelit” dhe mbulimi i detyrueshëm i grave – hixhabi, tha ai, ishte “flamuri i revolucionit”.
“Khomeini vdiq në vitin 1989 dhe vepra e jetës së pasardhësit të tij ishte ta mbante atë revolucion gjallë shumë kohë pasi shoqëria që ai qeveriste të kishte ecur përpara”, argumenton Sadjadpour. “Në këtë, Khamenei pati një sukses të jashtëzakonshëm dhe të pamëshirshëm. Por pikëpamja botërore që ai imponoi nuk ishte kurrë vërtet e tija. Ai ishte zëdhënësi i një fantazme.”
“Khamenei e kuptoi se pushteti i tij ruhej më mirë në një flluskë. Jo izolim i plotë – ai donte të shiste naftën e Iranit – por izolim i kalibruar”, vazhdon Sadjadpour. “Por izolimi ka kostot e veta dhe ato u përballuan tërësisht nga populli iranian.”
“Khamenei e trajtoi marrëdhënien midis shtetit dhe qytetarëve të tij jo si një kontratë shoqërore, por si një kontratë grabitqare – të panegociueshme, të imponuar nga pronari, që kishte skaduar prej kohësh. Regjimi mikromenaxhoi jetën personale të më shumë se 90 milionë njerëzve, duke diktuar se kë lejohej të donin, çfarë pinin, çfarë mbanin gratë në kokë”.
“Khamenei u përball me paradoksin me të cilin duhet të përballet çdo kujdestar revolucionar: Revolucioni që ai ruajti ishte projektuar për një botë që nuk ekziston më”, argumenton Sadjadpour. “Në fund, ai u rrëzua nga Donald Trump dhe Benjamin Netanyahu, një president amerikan dhe një kryeministër izraelit të cilët i urrente. Ai jetoi me ‘Vdekje Amerikës’ dhe ‘Vdekje Izraelit’. Ai vdiq prej Amerikës dhe Izraelit.”