Leo Messi publikoi në profilin e tij në Instagram një mesazh pas ndarjes nga jeta të babait të tij, Jorge Messi. Ylli argjentinas ndau një fotografi me të atin dhe i kushtoi disa fjalë prekëse lamtumire. Figura e Jorge Messit ishte e lidhur ngushtë me zhvillimin e karrierës së djalit të tij që kur ai ishte fëmijë. Ai e shoqëroi personalisht gjatë muajve të parë të aventurës së tij te Barcelona, ndërsa pjesa tjetër e familjes qëndronte në Rosario. Më pas, ai u bë një nga mbështetësit kryesorë të Leos, duke luajtur gjithashtu një rol të rëndësishëm në menaxhimin e karrierës së tij.

Gjendja shëndetësore e Jorge kishte shkaktuar shqetësim gjatë zhvillimit të Botërorit dhe Leo kishte pranuar se po kalonte ditë të vështira për arsye familjare. Jorge u nda nga jeta në moshën 68-vjeçare në Sanatoriumin Qendror të Rosarios. Leo Messi dhe familja e tij i dhanë lamtumirën të dielën në mëngjes, në një ceremoni private të zhvilluar në varrezat private El Prado, në periferi të Rosarios.

Letra e Leo Messit për babanë e tij, Jorge

Ba, ende nuk mund ta besoj që ike. Nuk po e kuptoj, ose më mirë, nuk dua ta kuptoj. E kam shumë të vështirë të imagjinoj se nuk do të të shoh më, se nuk do të flasim më. Ende kishim shumë gjëra për të shijuar së bashku.

Më kërkoje aq shumë që të luaja në Botërorin e fundit dhe vetëm pak ditë para fillimit të tij ishte momenti kur ti u përkeqësove më shumë. Ishte hera e parë që nuk do të ishe në një turne, por mami më thoshte se do të përmirësoheshe dhe do të ishe mirë që të mund të udhëtoje. Unë të thosha se do të arrinim në finale, në mënyrë që ti të mund të udhëtoje.

Sa herë përfundonte një ndeshje, prisja dhe më mungonte mesazhi yt. Aty kuptova se situata ishte vërtet serioze. Megjithatë, nuk ndaloja së menduari për të shkuar sa më larg që të ishte e mundur, për t’i dhënë kohë vetes dhe ty që të shihje të paktën një ndeshje. Arritëm në finale dhe ti nuk munde të ishe aty. Doja ta fitoja për ta marrë trofeun dhe për të ta treguar. Nuk munda, këmbët nuk më mbanin më. Këtë herë u përpoqa të shkoja përtej kufijve të trupit tim, por nuk ia dola. Nuk munda të ndihesha mirë.

Kur u ktheva, ti besoje se e kishim humbur finalen me penallti. Nuk mundëm të flisnim për asgjë nga ato që ndodhën. Nuk munde të shijoje asgjë. Nuk u bëmë kampionë, por nuk e di sa shumë e shijuam çdo ndeshje. Edhe një herë, ti kishe të drejtë: duhej të isha aty dhe të luaja.

Po ta tregoj këtë sepse ishte e vetmja gjë për të cilën nuk arritëm të flisnim, sepse gjithçka tjetër ti e di. Flisnim çdo ditë dhe takoheshim sa herë që angazhimet e mia ma lejonin.

Nuk e di çfarë do të bëj pa ty, nuk e di si do të vazhdoj. Unë vetëm luaja futboll dhe tani kam shumë dyshime nëse do të vazhdoj ta bëj për shumë kohë. Ti ishe pranë meje që nga fillimi dhe na ndante kaq pak nga fundi. Pse nuk prite edhe pak dhe ta përfundonim së bashku?

E di që lumturia jote ishte të shihje familjen tënde mirë, gruan tënde, fëmijët e tu dhe, mbi të gjitha, pa e marrë vesh të tjerët, të më shihje mua duke luajtur…

Që kur isha i vogël ka qenë gjithmonë kështu. Më çoje në të gjitha stërvitjet sapo ktheheshe nga puna. Në shumë raste më çonte mami, sepse ti ishe në punë.

Sigurisht, në ndeshje nuk mungoje kurrë. Sa shumë vuaje duke më parë dhe sa shumë gëzoheshe, edhe pse nuk më bëje kurrë shumë komplimente.

Ishe babai, miku dhe përfaqësuesi im. Gjithmonë ishe personi që duhej të ishe në çdo moment dhe nuk gabove kurrë në asgjë. Përtej disa qortimeve apo debateve, gjithmonë kishe të drejtë. Në fund, gjithçka përfundonte ashtu siç kishe thënë ti.

Do të më mungosh shumë, por do të jesh gjithmonë i pranishëm, sidomos në edukimin e fëmijëve të mi, sepse unë po i mësoj dhe po i edukoj ashtu siç bëtë ju me mua.

Pusho në paqe dhe kujdesu për ne nga lart, ashtu siç bëje këtu. Faleminderit për gjithçka.