Këngëtari i njohur, Ermal Meta po përgatitet për një rikthim madhështor në Sanremo dhe publikimin e albumit të tij të gjashtë, “Funzioni Vitali”. Ai i këndon vdekjes së padrejtë të njërit prej shumë fëmijëve palestinezë. Një vajzë e vogël pa emër apo fytyrë, vetëm duar të vogla që po shtrëngonin një kukull.
“E di,” thotë ai në një intervistë, “mund të kisha shkruar për shumë gjëra të tjera. Shumë nga miqtë e mi më këshilluan, që kur kisha një vajzë, të shkruaja një shkrim për të. Por ka raste kur është e rëndësishme të flasësh edhe për fëmijët e të tjerëve, ose më saktë, për fëmijët e të gjithëve. Ajo që po ndodh në Palestinë, mendoj se të gjithë mund ta shohin, është jashtëzakonisht serioze, është një emergjencë, një katastrofë humanitare. Tani, largqoftë nga unë të merrem me politikë, sepse nuk mendoj se kjo është mënyra se si një artist i qaset asaj që shkruan. Nuk dua të përgjithësoj, por gjithmonë e shoh nga një këndvështrim ‘njerëzor’, sepse besoj se është e drejtë ta shohësh nga ajo perspektivë. Nuk dua të distancohem nga ajo që ndiej. Dhe mbi të gjitha, nuk dua ta sheqeros, nuk dua ta maskoj”, shprehet ai.
Dhe mundimi i mosdëshirës ose i pamundësisë për ta qetësuar dhimbjen shprehet edhe në këngë: ” U përpoqa ta shkul zemrën time / Sepse pa të, nuk vdes / Por ndërkohë, kisha frikë se nuk do të ndieja më asgjë.”
Artisti shpjegon gjithashtu se si të qenit baba ka ndryshuar edhe ndjeshmërinë e tij artistike: “Aftësia për empati rritet, kështu që kur zemra juaj zgjerohet në një farë mënyre dhe lëkura juaj hollohet, gjëra të tjera ndoshta filtrohen përmes…”, thotë ai.
“Mund të jetë çdo vajzë e vogël e pafajshme, është e qartë se ky është rasti, sepse fëmijët nuk duhet të paguajnë çmimin për marrëzinë e të rriturve. Sigurisht, po ju tregoj se çfarë më shtyu ta shkruaja, nga vjen drita që hyn në prizëm. Por pastaj mund të përfundojë në shumë drejtime të ndryshme, mund të zgjerohet. Le të mos bëjmë gabimin ta quajmë atë që po ndodh në Gaza një ‘luftë’, sepse nuk është luftë, është një masakër”, tha ai.