Në fillim të viteve 1980, Muamar Gadafi njoftoi një projekt që e quajti “mrekullia e tetë e botës”. Nuk ishte një lumë në sipërfaqe, por një rrjet i gjerë tubash të fshehur nën Sahara. I ashtuquajturi “Lumi i Madh Artificial” është deri më sot projekti më i madh i ujitjes i ndërtuar ndonjëherë. Ai përbëhet nga afërsisht 4,000 kilometra tubacione nëntokësore që transportojnë ujë të freskët nga thellësitë e shkretëtirës në qytetet bregdetare të Libisë, ku jeton pjesa më e madhe e popullsisë.
Elementi më mbresëlënës nuk është vetëm shkalla, por edhe origjina e ujit. Është ujë i fosilizuar nga sistemi ujësjellës i gurëve ranorë Nubianë, i cili u formua gjatë epokës së fundit të akullnajave, rreth 40,000 vjet më parë. Thënë thjesht, Libia aktualisht po pompon ujë që binte si shi në një kohë kur Saharaja ishte savanë, jo shkretëtirë.
Ndërtimi i projektit filloi në vitin 1984 dhe u zhvillua në faza gjatë më shumë se 20 viteve. Kostoja totale vlerësohet të ketë tejkaluar 25 miliardë dollarë dhe u financua tërësisht nga të ardhurat e naftës, pa kredi ndërkombëtare.
Me kapacitet të plotë, sistemi mund të transportojë deri në 6.5 milionë metra kub ujë në ditë, një sasi ekuivalente me afërsisht 2,600 pishina me madhësi olimpike çdo 24 orë. Tubat kanë një diametër prej afërsisht 4 metrash, i mjaftueshëm për të akomoduar një makinë, ndërsa afërsisht 1,300 vrima janë shpuar në thellësi nga 500 deri në 800 metra për të furnizuar sistemin me ujë.