Abdulaziz Aldarwish, një punëtor ndërtimi sirian, u përball me një dilemë që asnjë prind nuk do të donte ta përjetonte. Të qëndronte në vendin e tij dhe të shihte shëndetin e djalit të tij të sëmurë të përkeqësohej, pa shpresë për kurë, ose të largohej dhe të rrezikonte gjithçka për një premtim të pasigurt mbijetese.
Djali i tij 10-vjeçar, Yahya Aldarwish, ishte shumë i vogël kur pati probleme me veshkat e tij. Në Liban, ku jetonte dhe punonte babai i tij, Aldarwish, kostoja e dializës ishte shumë përtej mundësive të tij, pasi shkonte rreth 1,200 euro në muaj dhe sistemi shëndetësor i vendit, i tendosur nga vitet e krizës, nuk mund të ofronte pothuajse asnjë mbështetje.
Koha po kalonte me shpejtësi për Yahya-n dhe pikërisht atëherë babai i tij 32-vjeçar që punonte në ndërtim, mori një vendim që do t’ua ndryshonte jetën të dyve. Ai mblodhi 5,000 euro nga kursimet e tij dhe të afërmit që i ofruan hua dhe siguroi një vend në një barkë emigrantësh që shkonte drejt Qipros, një udhëtim prej rreth 200 kilometrash në ujëra të rrezikshëm, pa asnjë garanci sigurie.
Në një fshat të vogël në Siri pranë kufirit libanez, Aldarwish la pas gruan dhe tetë fëmijë të tjerë. Përpara tyre ishte vetëm pasiguri dhe një shpresë e zbehtë se diku, dikush mund ta shpëtonte Yahya-n. Ata e gjetën këtë në Greqi, ku pas peripecive si emigrantë të paligjshëm, përmes dallgëve në Mesdhe dhe Egje, Yahya përfundimisht ju nënshtrua transplantit të veshkës me sukses në spitalin Onassis, me babain e tij që ishte dhuruesi.
Në janar, dy vjet pasi u largua nga Libani, Yahia u bë një nga fëmijët e parë të vegjël që iu nënshtrua një transplanti në Qendrën Kombëtare të Transplanteve Onassis, të sapokrijuar në Greqi. “Një emblemë”, thonë mjekët, e asaj që mund të arrihet përmes bashkëpunimit mjekësor ndërkombëtar.
Në spital pas operacionit, Abdulaziz Aldarwish buzëqeshi me lehtësim. “Më është dashur të rrezikoj: ose gjërat do të shkojnë mirë, do ta trajtoj… ose kaq, të dy do të vdesim”, tha ai.