Në një spital në Paris, psikiatri Julien Izcovich u përball me një nga rastet më të ndërlikuara të karrierës së tij. Pacienti, i njohur prej vitesh për episode të rënda depresioni, u shtrua në spital për shkak të ankthit të theksuar të lidhur me një infestim nga insektet e shtratit. Ajo që fillimisht u konsiderua si një hospitalizim rutinë, u shndërrua shumë shpejt në një enigmë të vërtetë mjekësore.
Pak ditë pas shtrimit, pacienti shfaqi ethe të papritura të shoqëruara me simptoma urinare. Ekzaminimet e para në urgjencë orientuan drejt një infeksioni urinar dhe u nis menjëherë trajtimi me antibiotikë. Megjithatë, gjendja e tij nuk u përmirësua. Përkundrazi, nisën të shfaqeshin simptoma edhe më shqetësuese, përfshirë konfuzion të theksuar, çorientim në kohë dhe hapësirë, si dhe shenja neurologjike që ngjanin me sëmundjen e Parkinsonit.
Sipas mjekut, pacienti nuk ishte më në gjendje të kuptonte se në cilin vit ndodhej, lëvizte pa pushim gjatë natës dhe shfaqte sjellje të çliruara, të pazakonta për gjendjen e tij të mëparshme. Pavarësisht ekzaminimeve të shumta neurologjike, rezultatet nuk tregonin asnjë anomali të qartë, ndërsa infeksioni urinar u përjashtua si shkak i simptomave.
Me kalimin e javëve, konfuzioni dhe simptomat nuk u zbehën, duke e lënë ekipin mjekësor pa përgjigje të qarta. Hetimi klinik u thellua gjithnjë e më shumë, ndërsa çdo pistë e re dukej se çonte në një rrugë pa dalje. Vetë psikiatri pranon se situata ishte veçanërisht e vështirë, pasi gjendja e pacientit vazhdonte të përkeqësohej pavarësisht trajtimeve të aplikuara.
Pas më shumë se një muaji kërkimesh, analizash dhe konsultash të shumta, mjekët arritën më në fund të zbardhin shkakun e këtij rasti të pazakontë, duke kuptuar se trajtimi fillestar kishte ndikuar negativisht në zhvillimin e simptomave.
