Shoqëruesit me inteligjencë artificiale po shndërrohen në një nga kategoritë me rritjen më të shpejtë në teknologjinë e konsumit, ndërsa paralelisht shtohen edhe shqetësimet për varësinë, izolimin dhe dobësimin e marrëdhënieve njerëzore.
Por, sipas autores Carylyne Chan, debati po përqendrohet te pyetja e gabuar: nëse IA-ja është mjaftueshëm reale për t’u dashur.
Një shekull kërkimesh mbi lidhjet afektive sugjeron se përfitimet e dashurisë krijohen kryesisht te personi që përjeton emocionin. Vëmendja, qëndrueshmëria dhe një përjetim më i pasur i jetës së përditshme mund të ndikohen nga vetë ndjenja, pavarësisht se çfarë e ka nxitur atë.
Psikologjia ka treguar prej kohësh se njerëzit mund të krijojnë lidhje emocionale edhe me objekte ose përvoja që nuk janë persona. Një batanije fëmijërie mund të japë ndjenjë sigurie, ndërsa një roman, këngë apo fotografi mund të shkaktojë emocione të forta, edhe pse nuk mund të na përgjigjen.
IA-ja sjell një ndryshim të rëndësishëm: ajo mund të përgjigjet, të kujtojë bisedat e mëparshme dhe të përshtatet me gjendjen emocionale të përdoruesit. Kjo e bën marrëdhënien me një shoqërues artificial më interaktive se lidhja me një objekt apo kujtim.
Megjithatë, kjo teknologji sjell edhe rreziqe. Shoqëruesit me IA mund të krijojnë varësi ose t’i largojnë njerëzit nga marrëdhëniet njerëzore, veçanërisht kur janë projektuar për të nxitur përdorim të vazhdueshëm. Për këtë arsye, autorja argumenton se nevojiten kujdes dhe rregullim, por këto rreziqe nuk janë domosdoshmërisht dëshmi se lidhja emocionale me IA-në është e pavërtetë.
Në këtë këndvështrim, IA-ja mund të shihet jo vetëm si zëvendësuese, por edhe si një mjet që mund t’u ofrojë shoqëri njerëzve të vetmuar dhe t’i ndihmojë të përjetojnë sërish ndjenjën e lidhjes.
Në fund, pyetja kryesore nuk është nëse IA-ja është “reale”, por nëse ajo është në gjendje të shkaktojë një reagim emocional real te njeriu që e përdor.