Miqësitë nuk funksionojnë gjithmonë në mënyrë perfekte. Ka periudha kur njëri person është më i zënë, kalon një moment të vështirë apo thjesht ka më pak kohë. Por çfarë ndodh kur je vazhdimisht ti që shkruan, propozon takimet dhe përpiqesh ta mbash gjallë miqësinë? Një nga shenjat më të dukshme të një miqësie të njëanshme është mungesa e iniciativës. Nëse ndalon së shkruari dhe komunikimi zhduket plotësisht, mund të fillosh të kuptosh se sa shumë varej marrëdhënia nga përpjekjet e tua.
Një tjetër sinjal mund të jetë mënyra se si zhvillohen bisedat. Ti dëgjon problemet, historitë dhe shqetësimet e personit tjetër, ndërsa kur vjen radha jote, interesi duket se zvogëlohet. Miqësia fillon të ndihet më shumë si një vend ku njëri shkarkon emocionet dhe tjetri vetëm dëgjon.
Edhe planet mund të tregojnë shumë. Nëse je gjithmonë ti që propozon të takoheni, ndërsa përgjigjet janë vazhdimisht “do të shohim”, “jam shumë i zënë” apo anulime në minutën e fundit, mund të krijohet ndjesia se miqësia nuk ka të njëjtën rëndësi për të dy.
Megjithatë, një periudhë e tillë nuk do të thotë automatikisht se dikush nuk të vlerëson. Njerëzit kalojnë periudha të ngarkuara dhe mund të tërhiqen për arsye që nuk kanë lidhje me miqësinë. Ajo që ka rëndësi është modeli i vazhdueshëm i sjelljes. Sepse një miqësi nuk ka nevojë të jetë gjithmonë 50 me 50, por nëse për një kohë të gjatë je i vetmi që përpiqesh ta mbash gjallë, ndoshta pyetja nuk është më “Pse nuk më shkruan?”, por “Çfarë do të ndodhte me këtë miqësi nëse unë do të ndaloja së përpjekuri?”