Në fillim flisnit çdo ditë. Më pas mesazhet filluan të rralloheshin. Përgjigjet erdhën pas disa orësh, takimet u bënë më të rralla dhe telefonatat pothuajse u zhdukën. Askush nuk tha se marrëdhënia kishte përfunduar, por një ditë kupton se mes jush pothuajse nuk ka mbetur më asgjë. Kjo mënyrë graduale e largimit njihet në botën moderne të takimeve si “slow fading”.
Ndryshe nga “ghosting”, ku dikush ndërpret papritur komunikimin, në “slow fading” personi largohet pak nga pak. Kontakti nuk ndërpritet menjëherë, por bëhet gjithnjë e më i rrallë derisa marrëdhënia shuhet pothuajse vetë.
Si fillon “slow fading”?
Shpesh ndryshimet janë aq të vogla sa në fillim mund të mos u kushtosh rëndësi. Nëse më parë të shkruante çdo mëngjes, tani mund të të shkruajë pasdite. Nëse takoheshit disa herë në javë, papritur personi është gjithmonë i zënë. Më pas fillojnë përgjigjet më të shkurtra. Bisedat që dikur vazhdonin deri natën vonë përfundojnë me një emoji ose me një “hahaha”. Planet bëhen gjithnjë e më të paqarta dhe iniciativa për të komunikuar bie gradualisht. Asnjë prej këtyre sjelljeve e marrë veçmas nuk do të thotë domosdoshmërisht se dikush po largohet. Por kur ndryshimi bëhet një model i vazhdueshëm, dinamika e marrëdhënies mund të ketë ndryshuar.
Pse dikush zgjedh të largohet në këtë mënyrë?
Një nga arsyet mund të jetë shmangia e një bisede të pakëndshme. T’i thuash dikujt se nuk dëshiron më ta vazhdosh një marrëdhënie mund të jetë e vështirë. Disa njerëz kanë frikë nga konflikti, nga reagimi i personit tjetër ose thjesht nuk dinë si t’i shprehin ndjenjat. Në vend që të zhvillojnë një bisedë të drejtpërdrejtë, mund të fillojnë të investojnë gjithnjë e më pak, duke shpresuar se personi tjetër do ta kuptojë vetë mesazhin. Në raste të tjera, personi mund të mos jetë as vetë plotësisht i sigurt për atë që dëshiron. Për këtë arsye nuk largohet menjëherë, por as nuk vazhdon të investojë si më parë.
Pse mund të jetë më konfuz se “ghosting”?
Kur dikush zhduket plotësisht, mungesa e përgjigjes është në vetvete një sinjal, sado i dhimbshëm të jetë. Me “slow fading”, kontakti vazhdon. Personi mund të të shkruajë ende herë pas here. Mund të thotë se ka qenë shumë i zënë, të dërgojë një video apo edhe të propozojë se “duhet të takohemi së shpejti”.
Kjo mund të krijojë shpresën se gjithçka do të rikthehet si më parë. Dhe kështu fillon analiza: “Mos është vërtet i zënë?”, “Mos po e mendoj më shumë seç duhet?”, “Ndoshta javën tjetër do të ndryshojë”. Paqartësia mund ta bëjë shumë të vështirë të kuptosh nëse duhet të presësh apo të vazhdosh përpara.
Çfarë mund të bësh kur ndien se dikush po largohet?
Në vend që të kalosh javë duke interpretuar mesazhe, mund të pyesësh drejtpërdrejt. Nuk është e nevojshme të jetë një përballje dramatike. Një pyetje e qartë për mënyrën se si personi tjetër e sheh marrëdhënien mund të japë më shumë informacion sesa dhjetëra analiza të kohës së përgjigjes. Dhe nëse përgjigjja vazhdon të jetë e paqartë, edhe kjo është një formë informacioni. Sepse marrëdhëniet nuk përfundojnë gjithmonë me një debat të madh, një mesazh të fundit apo fjalinë “duhet të ndahemi”. Ndonjëherë ato përfundojnë në heshtje, me mesazhe që bëhen gjithnjë e më të rralla, plane që nuk realizohen dhe dy njerëz që gradualisht bëhen përsëri të panjohur.