Ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Ferit Hoxha i është përgjigjur deklaratës së homologut serb, Marko Djuric, pas reagimit të këtij të fundit mbi debatin për lumin Ibër.
Në reagimin e tij, Hoxha shprehet se e ardhmja e rajonit nuk qëndron te kërcënimet e akuzat, por te dialogu. Më tej, ministri pranon argumentin e Gjuriç se Ibri nuk rrjedh në Shqipëri, por reagimi do të ishte i njëjtë edhe nëse do të cenohej Serbia sepse kërcënimi helmon bashkëjetesën. Në fund të reagimit, ministri shqiptar propozon që debati të largohet nga retorika e kërcënimeve dhe të fokusohet te bashkëpunimi europian. Ai nënvizon gjithashtu se Shqipëria mbetet e interesuar për zgjerimin e Bashkimit Europian me vendet e Ballkanit Perëndimor.
Reagimi i plotë:
E vlerësoj tonin më të qetë të përmbylljes së mesazhit të Marko Djuric, sepse pikërisht aty qëndron e ardhmja e rajonit tonë: jo te kërcënimet dhe akuzat, por te dialogu, besimi dhe bashkëpunimi pragmatik. Dhe kjo na rikthen te pika ku filloi kjo bisedë. Uji. Uji është jetë. Ai nuk mban pasaportë, nuk lexon harta politike dhe nuk ndalet të pyesë se në cilën anë të një kufiri po rrjedh. Prandaj, kthimi i tij në një instrument ndëshkimi nuk është thjesht çështje e dikujt tjetër.
Pra, po, Ibri nuk rrjedh nëpër Shqipëri. Por nëse nesër dikush do të kërcënonte ta privonte Serbinë nga uji që rrjedh përmes territorit të tij, Shqipëria do të reagonte po aq fuqishëm. Jo sepse ai ujë do të përfundonte disi në Shqipëri, por sepse një kërcënim i tillë do të helmonte bashkëjetesën paqësore të kësaj lagjeje që të gjithë e ndajmë.
Për këtë janë fqinjët, apo jo? Jo për të llogaritur nëse uji arrin te rubineti i tyre përpara se të vendosin nëse u intereson, por për t’u interesuar përpara se llogaritje të tilla të fillojnë të përcaktojnë lagjen ku jetojmë.
Prandaj, ndoshta mund ta lëmë këtu hidrologjinë dhe të biem dakord për diçka më të thjeshtë. Lumenjtë duhet të mbartin ujë, jo kërcënime, dhe kufijtë duhet të përcaktojnë juridiksionet, jo të ndajnë përgjegjësinë tonë për paqen. Sa u përket të gjitha gjërave “të Mëdha” që janë sjellë në këtë diskutim, Shqipëria mbetet e interesuar vetëm për një: një Bashkim Europian më të madh, që përfshin Kosovën, Serbinë, Shqipërinë dhe pjesën tjetër të rajonit tonë. Edhe dyert dhe linjat tona telefonike janë tërësisht të hapura, ashtu si edhe mendjet tona, kur bëhet fjalë për të ndërtuar më shumë shembuj konkretë të asaj që shqiptarët dhe serbët mund të arrijnë së bashku.
Pra, le të vazhdojmë me më shumë Europë, më pak mitologji dhe më shumë arsye për ta parë të kaluarën tonë përmes syve të së ardhmes, në vend që ta shohim të ardhmen tonë përmes syve të së kaluarës. Dhe, po, ujë për të gjithë. Për ta pirë në paqe dhe për të ujitur, po aq paqësisht, tokat pjellore të lagjes sonë të përbashkët e të bukur.
