Një nga historitë më të njohura të artit performativ të shekullit XX lidhet me Marina Abramović dhe partnerin e saj artistik e sentimental, Ulay. Ajo që fillimisht ishte konceptuar si një udhëtim drejt martesës përfundoi vite më vonë si një nga lamtumirat më simbolike në historinë e artit bashkëkohor. Abramović dhe Ulay kishin konceptuar një performancë ambicioze në Murin e Madh Kinez. Plani ishte që secili të nisej nga një skaj i ndryshëm i murit, të përshkonin distancën drejt njëri-tjetrit dhe pasi të takoheshin, të kurorëzonin lidhjen e tyre me martesë.
Realizimi i projektit, megjithatë, kërkonte lejen e autoriteteve kineze. Procesi i marrjes së autorizimeve zgjati për vite dhe ndërsa projekti priste të bëhej realitet, marrëdhënia mes dy artistëve ndryshoi. Në kohën kur leja u sigurua, ata nuk ishin më çifti që kishte konceptuar idenë fillestare. Pavarësisht kësaj, Abramović dhe Ulay vendosën ta realizonin performancën. Në vitin 1988, ata u nisën nga dy pika të kundërta të Murit të Madh Kinez. Ulay filloi udhëtimin nga shkretëtira Gobi, ndërsa Abramović nga zona pranë Detit të Verdhë.
Për rreth 90 ditë, të dy përshkuan veçmas mijëra kilometra derisa u takuan në provincën Shaanxi. Por në vend të martesës së planifikuar vite më parë, takimi shënoi fundin e marrëdhënies së tyre personale dhe të bashkëpunimit artistik të asaj periudhe. Performanca, e njohur si “The Lovers: The Great Wall Walk”, mori kështu një kuptim krejt tjetër nga ai që ishte menduar fillimisht. Udhëtimi që duhej t’i çonte drejt një jete së bashku u kthye në rrugën e tyre të fundit si çift. Historia e Abramović dhe Ulay mbetet një nga shembujt më të fuqishëm të ndërthurjes së jetës personale me artin performativ; dy njerëz që ecën për muaj drejt njëri-tjetrit, vetëm për t’u takuar në fund dhe për të vazhduar më pas në drejtime të ndara.