Ajo nuk ishte e sëmurë mendërisht. Nuk kishte kryer asnjë krim. E vetmja gjë që kishte bërë ishte të mendonte ndryshe nga bashkëshorti i saj. Kjo është historia e Elisabeth Packard, një gruaje amerikane që në mesin e shekullit XIX u mbyll në një institucion psikiatrik me urdhër të burrit të saj, Theophilus Packard. Në një kohë kur gratë kishin pak të drejta dhe zëri i tyre shpesh injorohej, mjaftonte të mos ishe dakord me bashkëshortin për t’u etiketuar si e paqëndrueshme mendërisht.
Sipas rrëfimeve historike, konflikti mes tyre nisi për shkak të bindjeve fetare dhe ideve të pavarura të Elisabeth. Bashkëshorti i saj e konsideroi këtë sjellje si shenjë çmendurie dhe vendosi ta dërgonte në një institucion psikiatrik, pa një proces të rregullt gjyqësor dhe pa prova mjekësore bindëse.
Gjatë viteve të qëndrimit në institucion, Elisabeth njohu gra të tjera që ndodheshin në situata të ngjashme. Shumë prej tyre nuk ishin të sëmura, por ishin izoluar sepse konsideroheshin të papërshtatshme për normat e kohës. Pas lirimit, ajo nuk zgjodhi heshtjen. Elisabeth Packard nisi një betejë ligjore kundër padrejtësisë që kishte përjetuar. Në gjykatë ajo mbrojti të drejtën e grave për të pasur mendimin e tyre dhe argumentoi se mosmarrëveshja me bashkëshortin nuk mund të konsiderohej shenjë e sëmundjes mendore.
Gjykata i dha të drejtë dhe rasti i saj u bë një pikë kthese në debatin mbi të drejtat civile dhe trajtimin e personave të internuar në institucione psikiatrike. Më pas ajo shkroi libra, denoncoi abuzimet që kishte parë dhe kontribuoi në ndryshime ligjore që kufizonin mundësinë e internimit arbitrar.
Edhe pse Elisabeth Packard u nda nga jeta në vitin 1897, historia e saj vazhdon të kujtohet si një simbol i rezistencës ndaj padrejtësisë dhe i luftës për dinjitetin njerëzor. Sot ajo konsiderohet një nga gratë që ndihmoi në ndryshimin e perceptimit të shoqërisë ndaj të drejtave të grave dhe shëndetit mendor.