Gabriele Keenaghan ishte vetëm 12 vjeçe kur, në prill të vitit 1939, i dha lamtumirën gjyshes së saj në stacionin Westbahnhof të Vjenës dhe hipi në një tren të Kindertransport drejt Britanisë. Në peron kishte ushtarë nazistë dhe familjarëve u ishte kërkuar të mos shfaqnin emocione. Keenaghan kujton se u përpoq të mos qante, ndërsa gjyshja e saj i buzëqeshi për herë të fundit para nisjes.
Sot, 99 vjeçe dhe në prag të 100-vjetorit, ajo po përgatitet të rikthehet për herë të parë në atë stacion, 87 vjet pas largimit nga Austria. Keenaghan ishte fëmijë i vetëm. Nëna e saj katolike kishte vdekur në vitin 1935, ndërsa babai, Josef Weiss, ishte hebre dhe pronar i një biznesi për prodhimin e sobave ngrohëse.
Pas aneksimit të Austrisë nga Gjermania naziste, jeta e saj ndryshoi rrënjësisht. Ajo kujton se në shkollën katolike ku studionte, autoritetet ndanë nxënësit sipas shkollave të reja, ndërsa ajo mbeti e vetme në sallë. Më pas iu tha se duhej të ndiqte një shkollë hebraike dhe në pallton e saj iu vendos ylli i verdhë i Davidit. Keenaghan ka treguar se deri në atë moment as nuk e kishte kuptuar plotësisht se babai i saj ishte hebre. Ajo nuk do ta shihte më kurrë të atin. Josef Weiss u deportua në Łódź, në Poloninë e pushtuar, dhe besohet se u vra në një kamp shfarosjeje.
Gjyshja e Keenaghan arriti ta përfshinte në Kindertransport, operacioni i shpëtimit që dërgoi në Britani rreth 10 mijë fëmijë, kryesisht hebrenj, nga territoret e kontrolluara nga nazistët para Luftës së Dytë Botërore. Keenaghan u largua nga Vjena së bashku me rreth 150 fëmijë të tjerë, duke udhëtuar me tren përmes Holandës dhe më pas me anije drejt Harwich në Angli.
Në Britani ajo ndërtoi një jetë të re, u bë mësuese dhe më pas drejtuese shkolle. Për vite me radhë ka folur me të rinjtë për Holokaustin dhe përvojën e saj personale, duke promovuar tolerancën, mirësinë dhe pranimin e diversitetit. Për kontributin e saj në edukimin mbi Holokaustin, Keenaghan është nderuar me British Empire Medal. Kthimi në Vjenë është planifikuar si pjesë e festimeve për 100-vjetorin e saj. Ajo do të shoqërohet nga vajzat dhe disa breza të familjes. Për Keenaghan, rikthimi në Westbahnhof nuk është thjesht një udhëtim në të kaluarën, por kthim në vendin ku, siç e përshkruan historia e saj, një jetë përfundoi dhe një tjetër filloi.