Përpara se emri i tij të lidhej me një prej romaneve më të njohura të letërsisë bashkëkohore, Paulo Coelho kaloi një periudhë dramatike të jetës së tij. Shkrimtari brazilian dëshironte të merrej me letërsi që në adoleshencë, por prindërit e tij nuk e shihnin këtë si një rrugë të përshtatshme për të ardhmen. Të shqetësuar nga sjellja e tij rebele dhe refuzimi për të ndjekur rrugën që kishin menduar për të, ata e dërguan disa herë në një institucion psikiatrik.
Coelho është shprehur publikisht se u shtrua tri herë në një spital psikiatrik gjatë rinisë dhe se iu nënshtrua edhe trajtimeve me elektroshok. Pavarësisht kësaj periudhe të vështirë, dëshira e tij për t’u bërë shkrimtar nuk u shua. Vite më vonë, në vitin 1988, ai botoi “Alkimistin”, romanin që tregon historinë e Santiago-s, një bari të ri andaluzian që braktis jetën e tij të zakonshme për të kërkuar një thesar të parë në ëndërr.
Suksesi nuk erdhi menjëherë. Shitjet fillestare në Brazil ishin të dobëta dhe botuesi i parë hoqi dorë nga libri. Coelho, megjithatë, nuk u tërhoq. Ai siguroi një tjetër botues dhe romani nisi gradualisht të fitonte lexues përmes rekomandimeve. “Alkimisti” u shndërrua më pas në një fenomen ndërkombëtar, u përkthye në dhjetëra gjuhë dhe e vendosi Paulo Coelho-n mes autorëve brazilianë më të njohur në botë. Historia e tij mbetet një shembull i një rruge të pazakontë drejt suksesit: nga një adoleshent, ëndrra e të cilit për të shkruar kundërshtohej nga familja, në autorin e një vepre që do të lexohej në mbarë botën.