Gjurmët e kokainës të pranishme në ujërat e ëmbla po ndryshojnë në mënyrë drastike sjelljen e salmonëve të egër, duke i shtyrë ata të notojnë më larg dhe të shpërndahen në distanca shumë më të mëdha se normalja. Ky është rezultati i një studimi të rëndësishëm ndërkombëtar, i pari që dokumenton këto efekte drejtpërdrejt në natyrë, i publikuar në revistën prestigjioze “Current Biology”. Kërkimi u udhëhoq nga Universiteti Griffith në Australi, në bashkëpunim me institucione shkencore nga Suedia, Gjermania dhe Shoqata Zoologjike e Londrës.
Për të analizuar këtë fenomen jashtë kushteve të kontrolluara të laboratorit, studiuesit monitoruan për tetë javë 105 salmonë të rinj të Atlantikut në liqenin Vattern të Suedisë. Duke përdorur impiante kimike me çlirim të ngadaltë dhe teknologji të avancuar telemetrike, peshqit u ndanë në tri grupe: një grup kontrolli, një grup i ekspozuar ndaj kokainës dhe një grup i ekspozuar ndaj benzoilekgoninës, që është metaboliti kryesor i kokainës i cili gjendet rregullisht në ujërat e zeza urbane.
Rezultatet ishin befasuese; peshqit e ekspozuar ndaj benzoilekgoninës notonin deri në 1.9 herë më shumë gjatë një jave krahasuar me ata të paprekur nga ndotja. Për më tepër, këta salmonë shpërndaheshin deri në 12.3 kilometra më larg brenda liqenit. Shkencëtarët vunë re se këto ndryshime bëheshin më të theksuara me kalimin e kohës, duke treguar se ekspozimi i vazhdueshëm ndryshon rrënjësisht mënyrën se si peshqit përdorin hapësirën në ekosistem.
Studiuesi Marcus Michelangeli nga Universiteti Griffith shpjegon se vendndodhja e peshqve përcakton gjithçka; nga ajo që ata hanë, deri te grabitqarët që i gjuajnë. Nëse ndotja po ndryshon këto modele lëvizjeje, i gjithë ekosistemi mund të preket në mënyra që shkenca sapo ka filluar t’i kuptojë. Një gjetje kyçe e studimit ishte se metaboliti i kokainës kishte efekt më të fortë se vetë droga, gjë që sugjeron se rreziqet biologjike në lumenj dhe liqene mund të jenë nënvlerësuar deri më sot, pasi vlerësimet zakonisht fokusohen te substanca bazë.