“Të hani vakte të lehta dhe të hidratoheni”. Kjo ishte këshilla e fundit që mjekët e spitalit të Campobassos i dhanë Sara Di Vitës përpara se ta nxirrnin nga spitali më 26 dhjetor të vitit të kaluar, vetëm pak orë para se 15-vjeçarja të vdiste e helmuar nga ricina, së bashku me nënën e saj, Antonella Di Ielsi. Bëhej fjalë për një situatë të re për mjekët dhe të pamundur për t’u menaxhuar, edhe për faktin se ende nuk është gjetur një kurë për këtë toksinë. Tashmë, dhjetë muaj më vonë, pavarësisht hapjes së një dosjeje për vrasje të dyfishtë të paramenduar, hetimet duket se po ecin me ritme të ngadalta. Për këtë arsye, hetuesit që po punojnë për misterin e Pietracatellas thuhet se kanë kërkuar madje ndihmën e FBI-së amerikane.

Hetuesit po ndjekin dy pista: nga njëra anë atë “mjekësore”, për të cilën po punojnë edhe ekspertët e Institutit Robert Koch në Berlin, dhe nga ana tjetër atë informatike, për të verifikuar nëse në pajisjet elektronike ka gjurmë ose prova që mund të ndihmojnë në ngushtimin e rrethit të hetimit. Sipas disa informacioneve, të cilat deri tani nuk janë konfirmuar nga Prokuroria e Larinës, është kërkuar edhe mbështetja hetimore e FBI-së, policisë federale amerikane. Në veçanti, kërkesa lidhet me verifikimet mbi kërkimet online në lidhje me ricinën. Sipas asaj që raporton LaPresse, kërkesa për bashkëpunim me autoritetet amerikane lidhet veçanërisht me hetimin e gjurmëve digjitale dhe përmbajtjeve të shfaqura në platformën amerikane Reddit.

Sipas disa zërave të qarkulluar gjatë orëve të fundit, nga një kompjuter me një adresë IP që mund të lidhet me zonën e Pietracatellas ishte kryer në rrjetin social amerikan një kërkim mbi “helmet me veprim të shpejtë” dhe përgatitjen e toksinës që më pas shkaktoi vdekjen e dy grave. Megjithatë, Reddit fshin automatikisht pas 100 ditësh adresat IP të mbledhura dhe, për këtë arsye, do të jetë i nevojshëm një akses më i plotë në të dhënat për të sqaruar nëse kjo ka ndodhur vërtet.

Mbërritja e Sarës dhe Antonellës në spital dhe dalja e parë nga spitali “Si Sara, ashtu edhe Antonella mbërritën me një tablo të qartë gastroenteriti”. Kështu, duke folur për Corriere della Sera, mjeku 58-vjeçar Pietro Vuotto shpjegoi kontaktin e tij të parë me dy viktimat, më 26 dhjetor të vitit të kaluar.

“Të dyja kishin treguar se kishin pasur disa episode të të vjellave dhe diarresë dhe të dyja ankoheshin për dhimbje barku. Përballë kishim një patologji të traktit gastrointestinal”. Ndërsa Gianni Di Vita, babai dhe bashkëshorti i grave që humbën jetën, “kishte simptoma më të përgjithshme, jo të lokalizuara. Më tha se kishte pasur të përziera dhe personalisht nuk e kam parë kurrë të vjellë”.

Pas disa ekzaminimeve dhe, në rastin e 15-vjeçares, edhe një vlerësimi nga një mjek specialist, të tre ishin në këmbë dhe dukej se gjendja e tyre ishte përmirësuar ndjeshëm. Për këtë arsye, mjekët dhanë miratimin për daljen e tyre nga spitali. Rikthimi në spital dhe vdekja: “Ndoshta helmim i dyfishtë?” Megjithatë, më pak se një ditë më vonë, Sara Di Vita u rikthye në urgjencë: “I caktohet kodi i kuq, është hipotensive, kur flet artikulon me vështirësi, është një person krejtësisht ndryshe”, shpjegoi Vuotto, një prej pesë mjekëve nën hetim për vrasje nga pakujdesia.

“Duke iu referuar gjendjes klinike, do ta kisha pasur të vështirë ta njihja. Ishte e hutuar dhe kishte prirje të binte në gjumë”. 58-vjeçari nisi menjëherë një terapi për hidratimin e saj, por gjendja nuk përmirësohej. “Rreth orës 19:00, Sara ngrihet nga barela, donte të shkonte në tualet dhe rrëzohet, shembet përtokë”.

Parametrat shëndetësorë vazhdonin të përkeqësoheshin dhe 15-vjeçarja, në atë pikë, nuk mund të bënte tjetër veçse të dërgohej në reanimacion. Pak më vonë, 15-vjeçarja do të humbiste jetën. Ndërsa një ditë më pas, do të ishte radha e Antonella Di Ielsit. “Në 26 vite karrierë nuk kam parë kurrë një përkeqësim të tillë. Në vizitën e parë, disa mjekë, përfshirë edhe një specialist, panë të njëjtën gjë: një gastroenterit. Ricina shfaqet në këtë mënyrë dhe nuk mund të bësh asgjë edhe nëse e di këtë: nuk ka antidot”. Për Vuotton, dyshimi lidhet pikërisht me përkeqësimin e menjëhershëm të gjendjes: “A mund të ketë qenë pasojë e një ekspozimi të dyfishtë ndaj helmit? E konsideroj të mundshme, nuk e përjashtoj”.