Një histori e pabesueshme vjen nga Singapori. Për 52 vite, një burrë nuk e kishte ditur kurrë se çfarë do të thoshte të “tretje” ushqimin. Ajo që për shumicën e njerëzve është një funksion krejtësisht natyral, për të ishte thjesht e pamundur. Burri, një drejtues në sektorin e sigurisë kibernetike, ka rrëfyer përvojën e tij për The Straits Times, duke shpjeguar se për një kohë të gjatë nuk e kishte konsideruar këtë veçanti si një problem të vërtetë. Megjithatë, situata ndryshoi me kalimin e viteve.
Rreth moshës 40-vjeçare, tek ai nisën të shfaqeshin gjithnjë e më shpesh simptoma të tilla si fryrje e fortë e barkut, grumbullim i gazrave, dhimbje, kapsllëk dhe një ndjesi e vazhdueshme presioni. Konsumimi i disa ushqimeve apo pijeve që favorizonin krijimin e gazrave mund të shndërrohej për Daryl në një përvojë veçanërisht të vështirë. Ai tregoi se ndihej si një lloj “tenxhere me presion” dhe, në momentet më të këqija, arrinte deri aty sa të shkaktonte vetë të vjella, me shpresën se do të çlirohej nga ajri i grumbulluar.
Situata ishte bërë e sikletshme edhe në vendin e punës: të përzierat dhe përpjekjet për të vjellë që ai shkaktonte në tualet dëgjoheshin nga kolegët. I bindur se problemi mund të lidhej me ushqyerjen, Daryl kishte nisur të dyshonte gjithashtu se ishte bërë intolerant ndaj laktozës. Për të vazhduar të merrte dozën e tij të përditshme të kafeinës, ai kishte zgjedhur kopi-o kosong, kafenë tradicionale të zezë pa sheqer.
Që nga viti 2018, nisi një kërkim i gjatë për të gjetur një shpjegim për problemin. Daryl iu drejtua një numri të madh mjekësh të përgjithshëm dhe specialistësh, si në struktura shëndetësore private, ashtu edhe në ato publike. Gjatë viteve u morën në konsideratë disa shkaqe të mundshme, ndër të cilat refluksi gastroezofageal dhe sindroma e zorrës së irrituar. Megjithatë, asnjëra prej këtyre diagnozave nuk dukej se e shpjegonte plotësisht atë që po i ndodhte.
Kthesa erdhi kur burri zbuloi vetë ekzistencën e një gjendjeje të rrallë të quajtur retrograde cricopharyngeus dysfunction (R-CPD), e njohur edhe si “sindroma e mosgromësirjes” ose “sindroma e pamundësisë për të gromësirë”. RCPD është një gjendje ende pak e njohur dhe me shumë gjasa e nëndiagnostikuar. Ajo lidhet me muskulin krikofaringeal, i cili ndodhet në pjesën e sipërme të ezofagut. Në kushte normale, kur gëlltisim ajër gjatë ngrënies, pirjes ose të folurit, ky muskul mund të relaksohet, duke lejuar që gazrat të ngjiten lart dhe të nxirren përmes gromësirës.
Në rastin e RCPD-së, muskulit nuk i ndodh relaksimi i duhur. Si pasojë, ajri mbetet i bllokuar dhe mund të shkaktojë fryrje, ndjesi presioni, zhurma në zonën e qafës ose kraharorit dhe shtim të gazrave intestinalë. Kjo gjendje është përshkruar në mënyrë sistematike edhe në literaturën mjekësore gjatë viteve të fundit, duke ndihmuar në ndërgjegjësimin për një çrregullim që për një kohë të gjatë ka qenë i vështirë për t’u identifikuar.
Pasi u identifikua problemi i mundshëm, për Daryl erdhi edhe një zgjidhje terapeutike: një injeksion i toksinës botulinike, e njohur më mirë si Botox, direkt në muskulin e prekur. Parimi është i thjeshtë: Botox-i përdoret për të relaksuar përkohësisht muskulin krikofaringeal, duke lehtësuar kalimin e ajrit drejt pjesës së sipërme dhe duke i mundësuar më në fund pacientit të gromësijë. Para procedurës, Daryl iu nënshtrua edhe një endoskopie, për të verifikuar se nuk kishte pengesa në ezofag.
Procedura u krye në muajin mars. Gjashtë muaj më vonë, sipas rrëfimit të tij, rezultati vazhdon të jetë i dukshëm: Daryl tani arrin të gromësijë dhe shqetësimet që për vite me radhë kishin ndikuar në jetën e tij janë praktikisht zhdukur. Fryrja dhe dhimbjet e barkut nuk janë më pjesë e përditshmërisë së tij, ndërsa edhe disa ushqime që kishte mësuar t’i shmangte janë rikthyer në dietën e tij.
Megjithatë, Botox-i nuk garanton domosdoshmërisht një zgjidhje të përhershme për të gjithë. Efekti i toksinës është i përkohshëm dhe disa pacientë mund të kenë nevojë për një injeksion të dytë. Ndër efektet anësore të mundshme përmendet edhe vështirësia e përkohshme në gëlltitje.
Për Daryl, megjithatë, ndryshimi shkoi shumë përtej zhdukjes së simptomave. Pas një jete të tërë pa mundur të gromësinte, ai tregoi se kishte zbuluar madje edhe ndjesi që më parë nuk i kishte përjetuar kurrë. Mes tyre ishte edhe mundësia për të perceptuar shijen dhe aromën e ushqimit të konsumuar disa orë më parë, përmes rikthimit të gazrave.